Hand on your heart

Mig langar að tilkynna að ég er á móti öllum sem segja að Sylvía Nótt sé fyrirmynd sköpuð úr klámvæðingu og kvenfyrirlitningu. Ég er feministi.
Nær engum er sama um hana. Sumum finnst hún æði, öðrum finnst hún til skammar sem forsvari íslensku þjóðarinnar í Eurovision. Seinni hópurinn ætti að mínu mati aðeins að íhuga stöðu Eurovision í heiminum. Wigwam og Ruslana tryggðu það endanlega að hvort sem þjóð ákveður að taka þátt með "þjóðsöng" eða "keppnislagi" er það alltaf úrkynjuð og ýkt stereótýpa sem fellur í suðupott evrópskrar ruslmenningar. Jamms, hálfberir karlmenn í loðskóm að berja 20x of stórar trommur skoppandi um sviðið er ruslmenning, Ruslana í pels með eldvörpu er líka ruslmenning (vísun í atriðið hennar í fyrra). Alveg á sama hátt er stolið lag og glys og samræmdar tvíbura dansstelpur með neon-fyllt brjóst ruslmenning. Auðvitað er hrokafullt að taka sér valdið til þess að kalla eitthvað meira rusl en annað, en svona í alvöru talað, þegar virðingin fyrir formúlunni er meiri en gleðin til að skapa getur fólk alveg eins verið heima að lita þrautabækur barnanna sinna.
Auðvitað eru margar góðar undantekningar, en gervimennskan er í forgrunni engu að síður. Sylvía Nótt er bókstaflegt gervimenni. En hún höfðar þó til fólks, sama þó þetta fólk séu hugsanlega bara Íslendingar.
Þegar maður kemur inn á skemmtistaði bæjarins og plötusnúðurinn hefur ekki átt gott lag í kortér er alltaf magnað að sjá hvernig allar áhyggjur hans hverfa þegar sefjaður múgurinn spangólar Sylvíu Nóttar lagið (bónus fyndið að sjá fólkið sem kann símtals-textann í laginu utanað).
Ég styð Sylvíu Nótt. En ég treysti henni ekki. Hún er eins og Lína Langsokkur eftir að hafa alist upp í röngum félagsskap.
Of margar stelpur sem ég hef hitt hafa borið fyrir sig að þær væru "algjör Sylvía Nótt" og komið síðan fram af dónaskap, sjálfselsku og grimmd í skjóli þess að þessi ruslmiðla gervipersóna geri það. Mér líkar ekki fólk sem notar hana sem afsökun fyrir eigin hroka, þau eru ekkert skárri en fólkið sem ræðst í nafni kvenréttinda á þá konu sem hefur, án þess að þurfa nokkurn tímann að bugta sig eða beygja, náð eins langt og raun ber vitni.