Hressi endurskoðandinn

Ég má til með að deila þessu með alþjóð; ég sá endurkoðanda í sínu rétta umhverfi í fyrsta sinn í dag. Fjölskyldan sem ég er lög- og genabundinn meðlimur í, slær saman fjárhögum sínum ár hvert og sópar þeim til endurskoðanda. Af einhverjum óútskýrðum og mér ókunnugum ástæðum ákváðu foreldrar mínir að taka ekki mitt skattframtal og ekki sjá um mín mál. Þegar ég loksins komst að því eftir þrálátar spurningar, sagði pabbi á föðurlegan hátt(til að forðast sökina): "Sonur, nú er tími til að þú sjáir um þín fjármál... Og farir með þetta sjálfur til endurskoðandans okkar." Ég tók því fagnandi. Ég er fullorðinn maður. Ég er með bílpróf. Og í dag fór ég í þessa ferð...

Á þessum tímapunkti kann þetta að hljóma eins og leiðinlegasta blogg allra tíma, nema fyrir dulúðlegan og þversagnakenndan titillinn, 'Hressi endurskoðandinn' en það er afþví að þið hafið ekki séð þennan endurskoðanda.

Ég skal glaður viðurkenna að ég er með mjög fast mótaða fordómafullamynd í hausnum á mér um hvernig endurskoðandi lítur út. Hoknir menn með skallablett og þunnt ljósbrúnt hár greitt yfir, græn v-hálsmálspeysa og flókainniskór og buxur sem voru stífpressaðar 1979 og hefur ekki þurft að snerta við síðan. Gleraugun (því þeir eru undantekningarlaust með gleraugu) eru með bandi í spöngunum svo þau geti látið þau hanga á bringunni. Það er endurskoðandi.
Þegar ég kom inn á endurskoðendabækistöð hans og félaga hans sem ég sá hvergi, blasti við mér golfverðlaunaskjal, innrammað. Ég fór að skoða það því ég sá engann nærri. Út úr skriftofu hægra megin við mig spratt pínkulítill endurskoðandi og kallaði með afar skrækum rómi, 'get ég aðstoðað þig?' Hann var, svo maður noti orð fallega fólksins, hel-tannaður, með gullkeðju og með svart broddahár sem var byrjað að þynnast þó nokkuð. Jú hann var með gleraugu, en þau voru mjög nett, hann var í skyrtu, en hún var ermalaus svo fram spruttu karlmannlega loðnir handleggir og gullúr. Hann rauk út úr skrifstofunni og tók þéttingsfast í höndina á mér og heilsaði mér með skrækum en kumpánalegum rómi sínum. Hann var svo ör að ég þurfti að minna hann þrisvar á afhverju ég væri hérna og hvað vantaði upp á framtalið mitt og honum fannst þetta svo spennandi að hann dró mig inn á skrifstofu þar sem ég horfði á hann fylla inn þær smávægilegu upplýsingar sem ég hefði gert sjálfur væri ég ekki svona heimskur. Ég verð samt að viðurkenna, ég var líka spenntur. Þetta var eins og í draumi. Mér hætti hinsvegar að litast á blikuna þegar hann fyllti inn launamismun og eitthvað þessháttar og ég tók eftir handleggjunum á þessum manni sem náði mér upp að öxl. Hann var ekki bara karlmannlega loðinn og hel-tannaður heldur óþægilega massaður. Endurskoðandi!!

Ég hef sjaldan skemmt mér eins vel, hann var snöggur, hress, fyndinn, undarlegur og án undantekningar á skjön við allt sem ég hefði getað ímyndað mér um endurskoðanda. Ég vona að þetta hafi kennt ykkur; að fylla inn framtalið ykkar bara á netinu.