Tímamótablogg Árna

Undarleg tilfinning

2006-06-22T16:39:00.000-07:00

Framhaldsbíómyndir um ofurhetjur byrja oft á ákveðinni krísu. Lífið er komið í sinn vanagang, allt ætti að vera eðlilegt. Samt hefur eitthvað breyst. Ísland eftir Póllandsævintýrið er þannig fyrir mér. Það var undarlegt að upplifa alvöru rósemd. Að vakna við hanagal og sofna við geltandi hunda. Pólsk sveit með þremur kristskrossum og mynd af páfanum í herberginu mínu.
Þetta voru bara tíu dagar en þetta var líka heilt sumar. Ég held að ég ætti ekki erfitt með að búa á mannfáu og afskekktu svæði. Allavega ekki ef félagsskapurinn er tiltölulega heilbrigður á geði og heiðarlegur hvor við annan. Venjulega var hugarfar mitt alltaf að maður myndi alltaf missa úr við að láta sig hverfa. En þetta eru allt sömu hjólin, þau snúast bara mishratt.
Mín var saknað og við mér tók hlýja og blíða þegar ég kom til Íslands aftur. Mér þótti vænt um það. Mér þótti vænt um að sveiflast aftur inn í þessa ótrúlegu sumarrútínu mína..

Samt hefur eitthvað breyst. (dramatísk tónlist!)

neun und neunzig luftballoons...

2006-05-27T06:38:00.000-07:00

Einhvernveginn hef ég ekki enn tengt saman gengdarlausa lífshamingju og blogg. Eða sumar og blogg. Samt ætla ég að leyfa mér að blogga pínulítið, fyrst ég er kominn á bakvið gamla góða afgreiðsluborðið í túristabúðinni minni.
Margt hefur á daga mína drifið síðustu tvo mánuði, t.a.m. fékk ég staðfestingu frá Mariusz Golaj, pólverja sem vinnur á skrifstofu í 300 ára gömlu húsi um að ég mætti kíkja á leikhópinn hans í tíu daga námskeiði.
Ég er kominn með vinnu hjá hinu húsinu við að leikstýra fyrsta grínverkinu mínu. Að sjálfsögðu réði ég bara nánustu vini mína til að vera í því og bara ein í leikhópnum mun ekki flytja heim til mín eftir mánuð. Í gærmorgun var ég á mjög undarlegum fundi þar sem ráðgjafi var ráðinn af Útvarpsleikhússtjóra til að hjálpa mér að þróa splatterfarsann Byltingarhetjuna - sem ég var búinn að svo gott sem afskrifa -, ef það gengur í gegn þarf ég ekki að vinna neitt fyrir skólagjöldunum mínum næsta ár, bara skrifa. Síðan erum við Snorri að vinna saman að handriti, eins og við hefðum aldrei gert annað.
Ég nenni ekki að skrifa meira um mig, mér líður of vel til þess. Mig langar að nota tækifærið til að þakka öllum sem ég þekki fyrir hvað síðustu dagar hafa verið frábærir. Sumarið er ekki bara veðurfar, það er líka persónuleiki. Og ég er að fíla þennan gaur.
Til hamingju með útskriftirnar Benni og Sigga og Halli!

Seasons of Love

2006-04-08T04:53:00.000-07:00

Móment. Það er gaman þegar maður stendur frammi fyrir einhverju og áttar sig svo á því. Ég stóð sjálfan mig að því að vera að lesa í 'Marxism and literary criticism' og fletta í orðabók á netinu á orði sem mig langaði að vita nákvæma þýðingu á. Orðið var í tilvitnun í Lenín. Orðið var búið að standa stórum stöfum á google-skjánum tiltölulega lengi í bókabóðinni minni þar sem ég var með íslenskt etníska tónlist í spilun og afgreiddi með hálfum hug túrista á meðan hinn hluti hugans var í ritgerð um marxisma. Orðið var philistine.

Hressi endurskoðandinn

2006-04-07T11:59:00.000-07:00

Ég má til með að deila þessu með alþjóð; ég sá endurkoðanda í sínu rétta umhverfi í fyrsta sinn í dag. Fjölskyldan sem ég er lög- og genabundinn meðlimur í, slær saman fjárhögum sínum ár hvert og sópar þeim til endurskoðanda. Af einhverjum óútskýrðum og mér ókunnugum ástæðum ákváðu foreldrar mínir að taka ekki mitt skattframtal og ekki sjá um mín mál. Þegar ég loksins komst að því eftir þrálátar spurningar, sagði pabbi á föðurlegan hátt(til að forðast sökina): "Sonur, nú er tími til að þú sjáir um þín fjármál... Og farir með þetta sjálfur til endurskoðandans okkar." Ég tók því fagnandi. Ég er fullorðinn maður. Ég er með bílpróf. Og í dag fór ég í þessa ferð...

Á þessum tímapunkti kann þetta að hljóma eins og leiðinlegasta blogg allra tíma, nema fyrir dulúðlegan og þversagnakenndan titillinn, 'Hressi endurskoðandinn' en það er afþví að þið hafið ekki séð þennan endurskoðanda.

Ég skal glaður viðurkenna að ég er með mjög fast mótaða fordómafullamynd í hausnum á mér um hvernig endurskoðandi lítur út. Hoknir menn með skallablett og þunnt ljósbrúnt hár greitt yfir, græn v-hálsmálspeysa og flókainniskór og buxur sem voru stífpressaðar 1979 og hefur ekki þurft að snerta við síðan. Gleraugun (því þeir eru undantekningarlaust með gleraugu) eru með bandi í spöngunum svo þau geti látið þau hanga á bringunni. Það er endurskoðandi.
Þegar ég kom inn á endurskoðendabækistöð hans og félaga hans sem ég sá hvergi, blasti við mér golfverðlaunaskjal, innrammað. Ég fór að skoða það því ég sá engann nærri. Út úr skriftofu hægra megin við mig spratt pínkulítill endurskoðandi og kallaði með afar skrækum rómi, 'get ég aðstoðað þig?' Hann var, svo maður noti orð fallega fólksins, hel-tannaður, með gullkeðju og með svart broddahár sem var byrjað að þynnast þó nokkuð. Jú hann var með gleraugu, en þau voru mjög nett, hann var í skyrtu, en hún var ermalaus svo fram spruttu karlmannlega loðnir handleggir og gullúr. Hann rauk út úr skrifstofunni og tók þéttingsfast í höndina á mér og heilsaði mér með skrækum en kumpánalegum rómi sínum. Hann var svo ör að ég þurfti að minna hann þrisvar á afhverju ég væri hérna og hvað vantaði upp á framtalið mitt og honum fannst þetta svo spennandi að hann dró mig inn á skrifstofu þar sem ég horfði á hann fylla inn þær smávægilegu upplýsingar sem ég hefði gert sjálfur væri ég ekki svona heimskur. Ég verð samt að viðurkenna, ég var líka spenntur. Þetta var eins og í draumi. Mér hætti hinsvegar að litast á blikuna þegar hann fyllti inn launamismun og eitthvað þessháttar og ég tók eftir handleggjunum á þessum manni sem náði mér upp að öxl. Hann var ekki bara karlmannlega loðinn og hel-tannaður heldur óþægilega massaður. Endurskoðandi!!

Ég hef sjaldan skemmt mér eins vel, hann var snöggur, hress, fyndinn, undarlegur og án undantekningar á skjön við allt sem ég hefði getað ímyndað mér um endurskoðanda. Ég vona að þetta hafi kennt ykkur; að fylla inn framtalið ykkar bara á netinu.

Fyrirbærafræðilega bloggið hans Árna

2006-04-01T04:20:00.000-08:00

Sæl, langt síðan ég sá ykkur síðast. Semsagt upplifði ykkur í raunheimi sem fyrirbæri en ekki sem hluta af fyrirfram niðurnegldu táknkerfi mínu, fast í huganum. Ég hef ekki skrifað inn á þetta blogg, það er að segja upplifað þörf til að festa niður í orð, með puttunum á lyklaborð, inn í táknkerfi sem aðrir geta séð og metið frá sínu sjónarhorni sem aðrir.
Þegar þið lesið þetta verður upplifun mín á þeim orðum sem ég setti saman með stöfum á lyklaborði á tölvu í skrifstofu pabba míns orðin einhver önnur og þið munið upplifa það sem eitthvað annað og þegar þið lesið þessa setningu aftur verður hún orðin önnur. Núna er hún orðin önnur. Og núna. o.s.frv.
Ég held að þið skiljið hvað ég á við en samt er það náttúrulega ykkar skilningur sem ég reikna þá með að sé svipaður en samt ekki sá sami og ég er að hugsa nema að því leyti að þið eruð innan sama táknkerfis og ég en bara með mismunandi fyrirbæri í kringum ykkur og að upplifa mig, bloggið og ykkur sem önnur en ég upplifi ykkur. Eins og þið vitið náttúrulega öll þá lesið þið þessa stafi sem er verið að skrifa núna með puttunum mínum og verðið að stöfunum og þar afleiðandi sjáið allt sem stafirnir sjá, puttana, aðra stafi.... annað...
Jæja, núna er ég kominn með hausverk, í hausnum, með verk og þið getið upplifað það sjálf ef þið ákveðið að það sé ykkar upplifun sem viðbragð sem ákvörðun í því fyrirbæri sem er ykkar upplifun. Ég held að það sé þá komið skýrt fram. Verið sæl.

Hand on your heart

2006-02-27T10:50:00.000-08:00

Mig langar að tilkynna að ég er á móti öllum sem segja að Sylvía Nótt sé fyrirmynd sköpuð úr klámvæðingu og kvenfyrirlitningu. Ég er feministi.
Nær engum er sama um hana. Sumum finnst hún æði, öðrum finnst hún til skammar sem forsvari íslensku þjóðarinnar í Eurovision. Seinni hópurinn ætti að mínu mati aðeins að íhuga stöðu Eurovision í heiminum. Wigwam og Ruslana tryggðu það endanlega að hvort sem þjóð ákveður að taka þátt með "þjóðsöng" eða "keppnislagi" er það alltaf úrkynjuð og ýkt stereótýpa sem fellur í suðupott evrópskrar ruslmenningar. Jamms, hálfberir karlmenn í loðskóm að berja 20x of stórar trommur skoppandi um sviðið er ruslmenning, Ruslana í pels með eldvörpu er líka ruslmenning (vísun í atriðið hennar í fyrra). Alveg á sama hátt er stolið lag og glys og samræmdar tvíbura dansstelpur með neon-fyllt brjóst ruslmenning. Auðvitað er hrokafullt að taka sér valdið til þess að kalla eitthvað meira rusl en annað, en svona í alvöru talað, þegar virðingin fyrir formúlunni er meiri en gleðin til að skapa getur fólk alveg eins verið heima að lita þrautabækur barnanna sinna.
Auðvitað eru margar góðar undantekningar, en gervimennskan er í forgrunni engu að síður. Sylvía Nótt er bókstaflegt gervimenni. En hún höfðar þó til fólks, sama þó þetta fólk séu hugsanlega bara Íslendingar.
Þegar maður kemur inn á skemmtistaði bæjarins og plötusnúðurinn hefur ekki átt gott lag í kortér er alltaf magnað að sjá hvernig allar áhyggjur hans hverfa þegar sefjaður múgurinn spangólar Sylvíu Nóttar lagið (bónus fyndið að sjá fólkið sem kann símtals-textann í laginu utanað).
Ég styð Sylvíu Nótt. En ég treysti henni ekki. Hún er eins og Lína Langsokkur eftir að hafa alist upp í röngum félagsskap.
Of margar stelpur sem ég hef hitt hafa borið fyrir sig að þær væru "algjör Sylvía Nótt" og komið síðan fram af dónaskap, sjálfselsku og grimmd í skjóli þess að þessi ruslmiðla gervipersóna geri það. Mér líkar ekki fólk sem notar hana sem afsökun fyrir eigin hroka, þau eru ekkert skárri en fólkið sem ræðst í nafni kvenréttinda á þá konu sem hefur, án þess að þurfa nokkurn tímann að bugta sig eða beygja, náð eins langt og raun ber vitni.

(n)Ælan gengur

2006-02-22T15:10:00.000-08:00

Jæja krakkar... Hún Ásta ældi á mig, svo:

4 sjónvarpsþættir sem ég elska að glápa á:

*Office
*Monty python's flying circus
*Team Antonssen
*The Critic
(semsagt nei, ég horfi ekki lengur á sjónvarp)

4 kvikmyndir sem ég horfi á aftur og aftur og aftur og aftur:

*Fargo
*Life of Brian
*LOTR (allar)
*Turtles 1

4 bækur sem ég les aftur og aftur:

*Birtingur - Voltaire
*Galdramaðurinn - Ursula LeGuin
*Cyrano de Bergerac - Edmond Rostand
*Impro - Keith Johnstone

4 plötur sem ég get hlustað á endalaust:

*Early Songs - Tom Waits
*Blood sugar sex magik - Red hot chili peppers
*Drive thru booty - Freakpower
*Hjálmar - Hjálmar

4 heimasíður sem ég skoða daglega:

*einkabankis.is ... og græt
*lhi.is
*hotmail.com
*arni.net

4 máltíðir sem ég slefa yfir:

*Máltíðinni hans Benna
*Máltíðinni hans Ella
*Ristuðu brauði... ef einhver annar á það
*Pavlov-kleinuhringjum. Þegar bjallan hringir þá er einhver maður sem er alltaf tilbúinn að skrifa niður...

4 sem ég æli á:

*Benni
*Ragnar Nói
*Inga
*Elli

Kvak andarinnar bergmálar ekki

2006-02-22T07:38:00.000-08:00

þriðjudagur, febrúar 21, 2006
Kalt mat

Ég er ekki dómharður maður.Samt myndi ég frekar vilja banana og skyrdrykk frekar en að girða niðrum mig í 'Það var lagið' með Hemma GunnÉg hef lesið, ég hef slefað. Hafið þið það gott?

# posted by Karl @ 12:54 PM

Kalt mat

2006-02-08T08:16:00.000-08:00

Ég er ekki dómharður maður.

Samt myndi ég frekar vilja banana og skyrdrykk

frekar en að girða niðrum mig í 'Það var lagið' með Hemma Gunn

Ég hef lesið, ég hef slefað. Hafið þið það gott?

I am Spartacus

2006-01-28T03:03:00.000-08:00

Á tímum okkar er frelsi. Jean Paul-Sartre, eða Láki Stuð eins og ég vil kalla hann, talaði um að frelsi væri alltaf háð einhverju. Þú ert með frelsi frá kúgun, frelsi til að velja. Núna er bara frelsi. Láki Stuð skrifaði helstu verk sín á þeim tíma þegar hundruðir manna voru búnir að drepa hundruðir manna og enn fleiri höfðu dáið úr kulda, fátækt og almennu kreppustuði. Fólk þurfti að vita að allir hefðu val. Allir væru með frelsi til þess að gera það sem þeir þyrftu, annars væru þeir ekki mennskir.
Frá því að ég var unglingur hef ég mótmælt mjög mikið. Á tímabili gekk ég með alls kyns ögrandi barmmerki og gekk mismunandi leiðir niðrí bæ til að öskra mismunandi ögrandi setningar. Frjáls Palestína! Hærri laun fyrir konur! Niður með samræmd stúdentspróf! Borgið kennurum laun! Látið Írak í friði, ótuktirnar ykkar! Ekki gefast upp Falun Gong! Látið Kárahnjúka vera!
Ég sé alls ekki eftir því. Öll þessi mál hafa snert mig eða skipt mig máli. Síðan hefur þetta gefið mér góða götuþekkingu í 101 og ágætis þol við kulda. En hvaða rétt hef ég til að mótmæla? Hver leyfði mér að benda á fólk sem er ekki frjálst og vorkenna því?
Á tímum okkar er frelsi. Sem er frábært. Það er stuð að vera frjáls. Allir eru í fyrsta sæti. En með því að gera alla frjálsa gerirðu alla að skrímslum.
Fyrir alla muni ekki hætta að lesa núna, skýringin er á leiðinni. Í öllum ævintýrum, í öllum sögu, allstaðar nema í okkar nútíma er sá sem hefur valdið illur og sá sem hefur ekkert góður. Þetta er alhæfing en þetta er í það minnsta eitthvað sem allir kannast við. Hinn fátæki verður konungur og allt endar vel. Litlar sálir sameinast gegn stóru valdi. Þetta er falleg saga og mig hefur alltaf langað að vera í henni. Meira en mig grunaði.
Á tímum okkar er frelsi en við getum ekki séð frá hverju eða til hvers það er. Hinn vinnandi maður tekur lán og á flat-screen og bimma. Við kaupum notuð föt til að líta út eins og okkur sé sama, en samt erum við klædd eins og gínur í Spútnik sem eru verðlagðar á 30.000 kr! Við getum ekki skapað list nema að með gráðu í markaðsfræði og við getum ekki rekið banka án þess að vera með listfræðing á launum til að velja úr hvaða hungruðu listamenn verða þeim ekki til skammar. Hans-Klaufi á vísakort og Grimma stjúpmóðir Mjallhvítar styrkir Unicef og Árni situr á þægilegum stól í túristabúðinni sinni með 1100 kr. á tímann við að predika um vonleysi þess að predika.
Á okkar tímum er hræsni og við erum öll flækt í henni. Það er enginn hreinsunareldur eða grænmetisfæði sem mun bjarga því. Við getum öll sagt "I am Spartacus", en bara eitt okkar getur verið Kirk Douglas en hann er svo sannarlega í stuði.

Ég klaðr!

2006-01-19T16:24:00.000-08:00

Klúðra
klaðr
kluðrum
kloðrið

Já sum klúður eiga skilið sterka beygingu og blogg, afþví að þetta klúður var pínlegt, sárt og hlægilegt. Semsagt, þið megið hlægja að mér og benda.

Formálinn verður stuttur. Þetta átti að vera önnin þar sem allt breyttist. Nýr Árni, með skipulag, metnað og hæfileikann til að segja nei við skemmtileg verkefni í krafti þess að einbeita sér að skólanum. Sá Árni varð til í raun og veru.

Ég lærði heima, glósaði upp úr greinunum sem ég las og las yfir þær áður en ég mætti í tímann, kom með áhugaverðar spurningar inn í fyrirlestur kennarans án þess að vera pirrandi (mjög tricky). Til að bæta kertum á kökuna var ég farinn að leggja mig fram sem aldrei fyrr í að kýla upp tæknilega og myndræna hlið námsins og bæta mig í því. Allt lék í lyndi og þegar ég fór að sofa klukkan aðeins-of-seint á miðvikudagsnótt var ég sáttur maður.

Í morgun vaknaði ég líka aðeins of seint, en þó á réttum tíma svo ég gæti komið mér á fætur og beðið elskulegan föður minn um að keyra mig í skólann. Ég var 10 mínútum á undan áætlun og Kolbrún, bekkjarsystir, heilsaði mér með brosi og undarlegri spurningu: Jæja, ertu tilbúinn?

Ha? Tilbúinn... fyrir hvað? Hún minnti mig á að í dag átti ég að flytja 15 mínútna fyrirlestur um táknfræði og stöðu hennar í samtíma okkar. AAAAAAAHHHH!!!!! Þvílíkt sjokk sem ég fékk, ég vissi ekkert um þetta, öll mín sátt var byggð á lygi. Hinn nýi Árni var bara pappaspjald reist upp til að fela þann óskipulagða sauð sem ég í rauninni er. Ég talaði við Magga, fagstjóra, og afsakaði mig í bak og fyrir og grátbað um vægð. Hann er góður maður en mikið rosalega var hann langt frá því að vera sáttur.

Restin af deginum fór í skömm og volæði. Svart ský fylgdi mér hvert sem ég fór og Kolbrúnu leið eins og hún ætti sök á þeirri dómadagsfýlu sem lak af mér út í allar áttir og var hughreystandi og góð. Hún fer á creditlistann minn þegar ég dey.

Þetta var crap dagur sem ég kláraði með því að búa til skipulag í stóru letri með öllum komandi dagsetningum og prenta út og hengja upp á vegg. Helgin verður pökkuð, en fátt held ég mun toppa tónleikana sem ég fór á í kvöld. Steini frábær, Llama frábær og Silla & Sunna svo ofur-bestar að ég hefði glaður hent nærbuxunum mínum upp á svið... mér fannst það bara ekki við hæfi.

Herra Snjór 2006 og Ungfrú Perú

2006-01-14T05:05:00.000-08:00

Já, mér finnst snjórinn í byrjun janúar 2006 vera fyrirmyndarfagur. Hann virðist stöðugt halda sér hvítum og vera mjúkur, samt ekki of fjúkandi. Annars vil ég bara óska Guðrúnu góðrar ferðar og í tilefni setja nýjan tengl á mitt ástkæra ylhýra blogg. Takk líka fyrir partýið Guðrún, það var gott í því.

Fyrsta fyrsta

2006-01-09T15:37:00.000-08:00

Í dag var fyrsti skóladagurinn minn og í dag er fyrsta bloggfærsla þessa árs skrifuð á Tímamótabloggi Alb...ég meina Árna. Ég hef ekki mikinn tíma þar sem dagurinn er búinn eftir tólf mínútur en látum vaða.

Snorri fór til London, ég giftist Benna óopinberlega í huganum þegar hann kom með morgunmat í sófann þar sem ég svaf í íbúð systur hans sunnudagsmorguninn. (skilaboð til allra kvenna: Takið þennan mann frá mér áður en ég svík lit endanlega!)

Nóg um það, ég var í leikhúsi í gær á Túskildingsóperunni. Þetta var mögnuð sýning með miklu fleiri tilvísanir heldur en áhorfendasæti og eftir að hafa horft á helminginn af henni var greiningarhamsturinn minn sprunginn á hlaupahjólinu sínu og farið að lesa Hér og nú. Hann tók síðan aftur við sér í seinni hluta seinni hlutans og greindi endann með herkjum. Restin af mér fílaði leikritið annars bara vel.

Fyrir framan mig (á næst fremsta bekk) var stelpa, vinkona mín og fyrrverandi samstarfsmaður í menningarsmiðjunni Broadway. Hún hafði ALDREI farið í leikhús áður. Að fara á Brecht sýningu sem fyrstu leiksýninguna er fyrir mér eins og að byrja á kílógrammi af Voltaren Forte verkjalyfjum áður en þú ferð í hálfa aspirín. Hún sofnaði, hló að manninum sem lék konu og klappaði í lokin. "þetta var nú bara skemmtilegt." Samt verð ég að segja að uppspíttaði greiningarhamsturinn í hausnum á mér var pínu sammála henni. Ég hefði getað skrifað 20 blaðsíður um það en þetta var nú samt bara skemmtilegt.

Annars var ég að hugsa um að selja úr mér líffærin til að geta borgað þessi skólagjöld... einhver tilbúinn að kaupa?

Atvinnubloggari

2005-12-31T01:37:00.000-08:00

Bölvuð togstreitan. Ég ætlaði að hella mér yfir lyklaborðið og með yfirlýsingum um að þeir valdamenn sem réðu mig til að vinna í túristabúð milli 9-12 á gamlársdag væru viðbjóðsleg fúlmenni og ef ég fengi einhverju um það ráðið myndu þeir fá tindrandi stjörnuljós fljúgandi upp í nefið. Ég ætlaði líka að skammast yfir því hvað heimska mín og græðgi í góðan félagsskap kynni sér engin takmörk. Vegna þess að í gær lét ég ævintýragirnina drífa mig milli skemmtistaða sem þar á meðal skilaði mér miða á Quentin Tarantino áramótapartýið og eftir það inn í furðulegt og þreytt eftirpartý Nemendaleikhúsleikara og tveggja dansara. Elstur var 29 ára, yngst 17. Við vorum fjögur. Ég kom heim hálf sjö um morguninn og vaknaði einum og hálfum tíma síðar ásamt skoðunum mínum um þennan fáránlega vinnutíma.

Síðan á meðan ég skrifa þessa færslu hef ég afgreitt fólk af meiri sölumennsku en nokkurn tímann, pakkað inn án þess að finna mig knúinn til að gefa 50% afslátt af vörunni og jafnvel þótt vænt um þessa örfáu sem ég hef afgreitt. Rostungslega íslendinginn, feimnu frönsku kattarkonuna (du ju hev a bague?), fjölskylduna sem keypti allt postulínið og síðan loksins fertuga rússnenska mömmustrákinnn sem keypti 4 símakort til að fara með út á sjóinn.

p.s. hlakka til partýsins í kvöld.. sem verður jafnframt ekki með Tarantino heldur betra fólki. Ég skilaði miðanum þetta sama kvöld.

Tveggja turna tal

2005-12-29T19:01:00.000-08:00

Ég er búinn að eiga langt og gott afmæli. Það var vissulega lengra en það var gott enda var það langt vegna þess að gæði þess voru skert með ýmsum loforðum og skuldbindingum.

Á manna máli: Ég þurfti að vera tæknimaður á 3 systrum í síðasta sinn, á afmælisdaginn minn. Þess vegna var flestu frestað þangað til daginn eftir, sem er í dag þó færð hafi verið sterk rök fyrir því að það hafi verið í gær, af því að núna er nótt.

Í afmælisgjöf fékk ég pening frá foreldrunum og "hey fokk reddum bara einhverju" gjafir frá samstarfstæknifólkinu mínu. Kolbrún gaf mér mandarínu og konfekt mola í plastpoka(en með fylgdi hugljúft kort) og Heiðar gaf mér pakka af Royal.. búðing.

Síðan rétt fyrir sýningu skrapp ég í sjoppu til að kaupa mér afmælismáltíð. Ég hafði fyrir því að stela afmælistertukerti frá Borgarleikhúsinu og stakk því í pulsu með öllu. Afgreiðslumanninum fannst þetta skrýtið en spilaði með, kveikti á kertinu og óskaði mér til hamingju með afmælið. Eina manneskjan sem mér datt í hug að væri í nágrenni til að deila þessum atburði með var ekki við.

En hvern er ég að reyna að blekkja? Innst inni held ég að mig langi að eiga einmannalega og vonda afmælisdaga til þess eins að geta skrifað um einmannalega og vonda afmælisdaga.

Í leikhúsinu sungu leikararnir fyrir mig afmælissönginn og allar fallegu leikkonurnar kysstu mig á kynninna (eða ein þeirra allavega), síðan var stuð eftir sýninguna og við lékum grínútgáfu af 3 systrum fyrir leikarana. Í kjölfarið fylgdi partý og ég vaknaði ekki þunnur daginn eftir þrátt fyrir að hafa blandað saman rauðvín-, bjór-, og vodkadrykkju eins og fábjáni.

Það sem sumir kalla í gær var síðan yndislegur dagur með fínum mat hjá foreldrunum bestu og leiksýningu og hangs og fínerí. Benni bauð mér í vídjógláp og Snorri lék á alls oddi.

Þessi bloggfærsla var tilnefnd til verðlauna fyrir einstakt næmi á La blogue de BaNane/CravatE hátíðinni í Marseille. Verðlaunin fékk ég ekki vegna þess að dómnefndin skildi ekki íslensku en lauksúpan á staðnum var hreint afbragð.

Jólin buðu góðan dag

2005-12-23T05:46:00.000-08:00

Ég vaknaði í morgun, örlítið þunnur eftir ágætasta fyllerí og magnaða tónleika Hrauns. Reyndar sé ég eftir því örlítið að vera svona kjánalegur þegar ég er drukkinn. Hinn straumlínulagaði "svuave" Árni verður alltaf eftir í tómu glasinu og í staðinn tekur við klaufalegur áni.
Benni skutlaði mér og Snorra bróður heim og hafði gaman að þvoglumæli mínu og kjánaskap og það má þó eitt gott segja um þetta fyllerí. Ég lærði að áfengi og msn passa EKKI saman. Ég biðst einlæglega afsökunar þið sem ég talaði við.
Aftur að morgninum. Ég dröslaðist eldsnemma upp í Kringlu með fjölskyldunni sem gerði sitt besta í að halda mér vakandi. Blankur, áhyggjufullur og ekki búinn að kaupa eina einustu jólagjöf staulaðist ég inn í kringlu. Enn í Kringlunni ákvað hinn sanni andi jólanna að bjóða mér velkominn. Fyrst fór ég með veglega upphæð klinks í bankann til að gefa Rauð krossinum, síðan hjálpaði ég 3 ára stelpu sem hafði fest sjalið sitt, hún átti ekki orð en virtist þakklát. Fólkið sem ég hitti brosti, var kurteist og gantaðist um jólin og í þokkabót hitti ég vinkonu sem ég hef ekki séð heillengi. Dásamlegt!

Nú er ég heima að lagfæra gamalt leikrit og hlusta á balkan-tónlist, neita að vera gaurinn sem bloggar á aðfangadag þannig að hafið það gott um jólin og gleðileg jól lömbin mín!

Um Þrjár systur eftir Checkov í Nemendaleikhúsinu

2005-12-20T08:51:00.000-08:00

Mig langar að fjalla lítillega um leiksýningu sem ég hef séð ófáum sinnum síðustu vikur. Til að tryggja að allir viti hversu hlutdrægur ég er, þá keyri ég ljós í sýningunni og hef því séð hana, hlustað á túlkanir leikara og leikstjóra og það sem mér finnst mikilvægast, séð hversu mikið er stytt og tekið út úr leikritinu. Sagan er endursköpuð á mjög skemmtilegan hátt.(ælulega klisjusetning! ég meina það samt)

Þessi færsla á ekki að fjalla um frammistöðu leikaranna vegna þess að það væri svo ósanngjarnt gagnvart öllum. Ég ætla ekki að hætta mér út í þá skotlínu fyrr en ég fæ pening fyrir það og menntun til að rökstyðja það. Síðan er ég líka með pínlegt celebrity-crush á tveimur þeirra.

Ég varð ótrúlega hrifinn af þessari sýningu þegar ég sá hana fyrst. Mér fannst Checkov loksins lifandi og það heillaði mig upp úr skónum. Realismi var aldrei minn keipdúnkur, eins og mætur maður hefði orðað það. Endilega skellið ykkur á þessa sýningu, þið sem eigið eftir að sjá hana. Fyrir utan þá staðreynd að sjaldan hafa ljós verið keyrð af eins miklu næmi þá fær maður ekki á tilfinninguna að þetta eigi að vera þungt leikrit um tilgangsleysi aðgerðarlausrar borgarastéttar heldur að þessa kvöldstund fái maður að kynnast persónum sem maður hatar og elskar og elskar að hata. Gott sjitt fyrir lítinn pening.

Samkvæmisleikir

2005-12-15T09:27:00.000-08:00

jæja, skemmtið ykkur vel. Ég veit ég mun ekki gera það.

Comentaðu nafninu þínu og..

1. Ég segi þér eikkað handahófskennt um þig

2. Ég segi þér hvaða lag/mynd minnir mig á þig

3. Ég segi þér hvaða bragð minnir mig á þig

4 Ég segi þér fyrstu ljósu minninguna mína af þér

5. Ég segi þér á hvaða dýr þú minnir mig á

6. Ég spyr þig að einhverju sem ég hef velt lengi fyrir mér um þig

7. Ég segi þér eitthvað sem bara þú og ég skiljum

8. Ef þú lest þetta verðuru að setja þetta á bloggið þitt

This is my church, this is where I heal my hurts

2005-12-12T13:50:00.000-08:00

Eins og Faithless kyrjuðu í kvæðinu um guð sem plötusnúð. Margir hafa viljað færa þetta yfir í íslenskan sálm. "Þetta er kirkjan mín, verður sem vítamín." Af einhverjum ástæðum hefur þessi bráðsnjalla þýðing ekki náð að skapa sér sess í íslenskum kirkjum. Voðalega kláraði magic dósin mín hratt.

Margir lesendur, bræður og systur í starfi og leik, hafa áttað sig á því að skipulag og skilvirkni eru kjörorð þeirra sem feta menntaveginn og skrifa ritgerðir. Sjálfur hef ég notað tíma minn vel síðustu stundirnar áður en ég skila mikilvægustu ritgerð annarinnar, hér fáið þið að sjá gott dæmi um þann undirbúning sem ég get nú státað af kvöldið fyrir ritgerðaskil:

Tveir absúrdistar löbbuðu yfir götu, þá var keyrt yfir annan þeirra en hinn breyttist í melónu.

Tveir minimalistar löbbuðu yfir götu, þá var keyrt yfir annan þeirra.

Tveir dramatúrgar löbbuðu yfir götu, þá var keyrt yfir annan þeirra á meðan hinn sagði efins; njá, en er það list?

Tveir póstmódernistar löbbuðu yfir götu, nákvæmlega eins og allir hinir gerðu á undan þeim. Og þeir vissu það.

Hvað þarf marga dramatúrga til að skipta um ljósaperu? Leikstjórinn er ekki búinn að mynda sér skoðun um það ennþá.

og ein bullhenda að lokum:

Margur óhreinn andinn býr
undir tré við víkurbotn
ég er eins og jólatré
ég er í hreppsnefndinni

Núna er klukkan 10 að kveldi. Ef ég sting af til Kuala Lumpur, þá hef ég örugglega samt ætlað mér að kveðja ykkur formlega, bara ekki mögulega gefist tími til þess.

Þetta er frelsið sem við þekkjum!

2005-12-02T15:48:00.000-08:00

Hver stjórnarskrá í heimi, er gerð úr gylltum hlekkjum
við erum undir okuð, þetta er frelsið sem við þekkjum
sú ríkisstjórn sem drottnar, með ranglæti og mútum
og reiddu lagasverði, það er valdið sem við lútum.

Mér finnst enginn meira töff en Davíð Stefánsson frá Fagraskógi. Þetta erindi er harðasta hipp-hopp og hann samdi það á fyrri hluta síðustu aldar! (ljóðið er sjaldfundið en heitir Vodka)

Í gær fór ég örþreyttur að sofa. Eiginlega "fór" ég ekki að sofa. Heilinn minn drap á sér. Ég vaknaði í morgun kl. 09:00 í öllum fötunum, með gemsann í annarri og hálfklárað sms. Þetta var sms sem átti að sendast til Snæbjarnar sem átti að mæta með mér klukkutíma seinna sem tæknimaður upp í Borgarleikhús. Glöggir lesendur eru búnir að átta sig á því að hálfklárað sms gerir Snæbirni svo sannarlega ekki gagn klukkutíma fyrir mætingu.

Þegar ég vaknaði aftur hálftíma síðar með hálfklárað EN LEIÐRÉTT ósent sms, þar sem ég var búinn að taka út "á morgun" af samviskusemi minni en ekki sent það af einskærum aulaskap, ákvað ég bara að hringja.

Á sem stystan og skilvirkastan hátt langar mig að lýsa fyrir ykkur hver vegna þessi svefnþungi minn átti sér stað. Lýsingin verður í punktaformi:

Miðvikudagur 30. nóv (2 bls. búnar af 8 bls. ritgerð um leiksýninguna Frelsi útfrá existensialisma, 1 dagur til stefnu):
10.20-18.00 - Skóli, las heimildir og skrifaði ritgerð svo lítið bar á
18.00-19.00 - keypti ostborgara í aktu taktu
20.00-24.00 - uppí borgarleikhúsi sem tæknimaður í 3 systrum, geðveik sýning
24.00-08.00 - skrifaði 6 bls. kláraði heimildarvinnu, svaf ekkert og drakk þrjá bolla af kaffi sem eru fyrstu þrír bollarnir af kaffi sem ég hef drukkið á þessu ári, það hafði sín áhrif.
Fimmtudagur 01. des (Ritgerð skila):
09.00-18.00 - Skóli, var svolítið utan við mig
18.00-19.00 - Fundur uppi í borgarleikhúsi, var mjög þreyttur og sjúskaður
19.30-01.00 - Hitti stelpuna sem er best. Keyrði hana heim til sín.
01.eitthvað - Verð að senda Snæbirni sms... verð að zzz.....

Það er gaman að gera mikið í byrjun desember, ég mun njóta jólafrísins eins og ég hef aldrei gert áður (enda ekki í hlutverki sem jólasveinn eða tólffótungur eða hirðfífl)

Endir.

Sögur

2005-11-25T18:44:00.000-08:00

Mig langar að segja ykkur frá því sem heillar mig mest við félagslíf. Já, sögur. Núna á síðastliðnu ári hefur líf mitt breyst og þróast í ákveðna átt. Ásamt því að taka ár í bókmenntafræði með aukafag í ritlist var ég kynntur fyrir tvennu sem hafði ótrúlega áhrif á mig. Googlewhack Adventure, sem Snorri bróðir sýndi mér, í stuttu máli 2 og hálfs tíma saga sem er flutt með slide-showi og ég hef horft á það 7 sinnum. Síðan í sumar lánaði Benni mér bókina Impro eftir Keith Johnstone. Þetta er merk bók þar sem hún er skrifuð af upphafsmanni leikhússportsins og Friðrik Friðriksson mætti með hana í tíma þegar ég lærði fyrst leikhússport fyrir fimm árum síðan.
Báðir þessir hlutir og áhugi minn á leikritun byrjaði að draga mig að því hvernig fólk segir sögur. Ég heillast svo ótrúlega af góðum sögumönnum sem geta dregið fram allt sem gerðist fyrir fólk eins og það sé á staðnum. Þetta er alltaf fólk sem hefur lent í einhverjum brjáluðum hlutum, þekkir brjálað fólk og er alltaf með svo mikið af sögum á lager að það þarf bara að heyra eitt stikkorð úr samtali til að geta böstað þvílíkt skemmtiatriði næstu 10 mínútur.
Mig langar að segja ykkur frá þremur sögumönnum sem ég þekki. Sá fyrsti er Jakob frændi minn. Hann er svona ekta miðaldra zabadú-heillandi maður sem er með djúpa og vel tilreykta rödd, var aðalleiklistarstjarnan í MH '68-'72 lærði dramatúrgíu í Svíþjóð og er svona allrahanda leiklistarséntilmaður. Hann GETUR EKKI mætt í fjölskylduboð án þess að byrja á vel heppnaðri sögu í einleiksstíl um hvernig a) hann komst á staðinn, b) Ísland hefur breyst, c) hvernig afgreiðslustelpan í bakaríinu klúðraði pöntun og í staðinn gat hann reddað (og fram kemur fengurinn) 3 veislutertum í tilefni dagsins!
Annar er Gunnar Björn bekkjarbróðir minn. Það er enginn endir á því hversu fyndinn sá maður er, vegna þess að bæði er hann sjúklega flinkur trúður og grínisti með frábæran sens á hvernig maður getur gert allt að fyndnasta atviki í heimi (bara til að hafa það á hreinu, þetta er ekki gunni að skrifa undir fölsku flaggi, mér finnst hann bara svona fyndinn) En síðan er ekki nóg með það, heldur hefur hann milljón sögur af brjáluðum atvikum á lager. Í kvöld sagði hann okkur í bílnum söguna af því þegar hann hitti Tom Waits í Gaudi-garðinum á Spáni og það var sjúkt fyndið.
Þriðja er dansarastelpa sem heitir Sigga. Hún er öfugt við fyrri tvo enginn leikari í sér, en djöfullinn hafi það (og fyrir kristilegu samtökin sem styrkja þessa síðu, afsakið) hún á fleiri ótrúlega alvöru fyndnar sögur en nokkur manneskja sem ég hef hitt. Við hvert tækifæri kemur saga sem (og þetta segja alltaf allir í kringum hana) BARA Sigga gæti lent í, en það er líka alveg satt. Sama hvert hún fer virðist allt það furðulega í heiminum elta hana, umkringja, og enda á stórkostlegan hátt. Samt er þetta bara eins og það gerðist.

Mér finnst gaman að sögum og gaman að sögumönnum. Þetta er hæfileiki sem er mjög sjaldgæfur og við erum alltaf lang fyrst tilbúin til þess að fela þennan hæfileika bakvið alla tæknina og draslið sem er í kringum okkur. Fyrir mér ertu alltaf háður því að segja sögu þegar þú sýnir list. Hún þarf ekki að vera uppbyggð nákvæmlega eins og allar aðrar sögur, en þessi áferð eða tilfinning af því að þú hafir stigið til hliðar við venjulegan tíma og upplifað eitthvað sérstakt, það er námið sem ég vil læra og listin sem ég vil lifa eftir.

Nú fyrir fleiri væmnar hugleiðingar um list verð ég á opnum mic á hlemmi á þriðjudögum klukkan 15:00 og síðan aftur í sundhöll Reykjavíkur á sunnudögum, en munið, að þegar þið borgið inn í sund eruð þið ekki að borga mér fyrir upptroðsluna heldur verð ég með hatt sem flýtur á milli.

Úttekt Árna Kristjánssonar á leikritun Íslendinga fyrir Ísland

2005-11-19T06:16:00.000-08:00

Er það bara ég, eða fá allir á tilfinninguna þegar Íslendingur skrifar um samtíma sinn, að efnið breytist gegn vilja sínum í einhverskonar skilnaðarbastarð Spaugstofunnar og Ólafs Hauks Símonarssonar?

Biggabó

2005-11-18T03:34:00.000-08:00

Jæja, fyrst maður var kítlaður verður víst að taka því með krampakenndu brosi á vör:

7 frægar konur sem ég hef (einhverntímann) verið skotinn í:

1. Halldóra Geirharðsdóttir (ýkt skotinn)
2. Janeane Garofalo (aldrei í stórum hlutverkum, lék ljótu konuna í the truth about cats and dogs)
3. Emilíana Torrini
4. Christina Ricci (þegar ég var 14 ára)
5. Tori Amos
6. Lisa Eckdahl
7. Kate Winslet í Eternal Sunshine of the spotless mind

7 óþekktar konur sem heilla mig með brosi:

1. Ónefndur íðilfagur liðsmeðlimur í Leiktu betur...
2. Katrín
3. Mariona frá Catalona
4. Henna hin Finnska
5. Sigga Eir - besta spunaleikkona í Færeyjum og nágrenni
6. Guðrún Ágústa
7. allar stelpurnar í fræði og framkvæmd (líka Elísabet Jökuls)

7 orð/atiltæki sem eru algeng hjá mér:

1. öö...
2. sko
3. þú veist
4. (hik) djók (fyrir nánari upplýsingar, spyrjið ella)
5. heterótópía
6. bráðahrota
7. Já sjómennskan er ekkert grín

7 gallar í fari mínu sem ég á erfitt með að forðast:

1. afbrýðissemi/óöryggi
2. óákveðni
3. sjálfsvorkun
4. örvænting
5. væmni
6. dómharka á eigin kosti
7. hræsni/tvöfalt siðgæði

7 hljómsveitir sem ég hef séð live og einkenna mig sem manneskju:

1. Red hot chili peppers
2. Fatboy Slim
3. Ham
4. Trabant (fyrir emotional diskinn, rosalegasta Lady Elephant ever... hehe funerals hituðu upp)
5. Chemical brothers (ó svitinn af okkur Ella verður alltaf nálægt hjarta mínu... ugh)
6. Stjörnukisi á sjúkt hörðum tónleikum á Grand Rokk
7. Prodigy (Við Íris, eins og það væri enginn morgundagur, good times)

1 regla sem ég braut í dag:

1. Gerði bloggið mitt að einkamálabloggi

Jæja ég vona þetta hafi verið fræðandi og skemmtilegt, 7 manneskjur í viðbót

1. Ugla
2. Benni
3. Atli Sigurjónsson
4. Ragnar Nói
5. Þórunn Gréta
6. Tarzan
7. Ragnheiður

p.s. ef ykkur kitlar ekki verð ég ekkert sár.

Hvað fannst ykkur um Leiktu betur 2005?

2005-11-12T09:14:00.000-08:00

Persónulega var ég tiltölulega ánægður með Leiktu betur í ár, það voru færri leikir og minna fjör en þegar ég og elli vorum með þetta back in the days, en aftur á móti rann keppnin betur og hélt áhorfendum að mestu leyti í sætunum sínum allan tímann. Elli var æðislegur gestakynnir og dómararnir voru mjög skemmtilegir og tæknilega hæfir ( Aldrei þessu vant).
Það var samt mjög scary móment hálftíma fyrir upphaf keppninnar þegar ég talaði við Gísla Björn dómara(tækni) og við ræddum muninn á Leiktu betur og leikhússporti eins og það er venjulega. Mér leið eins og fúskara. Hver keppir í keppni sem á að vera sýning? Ef keppnisformið er eina leiðin til að draga fólk að, er það rétt forsenda? Afhverju eru svona stór verðlaun, gera þau ekki bara keppnina kapitalískari og gráðugri? Æi fokk.

Þetta eru fyrstu dómarar sem ákváðu sín á milli að vera karakterar í búningum. Mér fannst það gefa keppninni mikið. Þannig er það líka í leikhússporti venjulega: Leikararnir elska dómarann og allir áhorfendur hata hann, stigin skipta ekki máli.

Stigin skiptu svo sannarlega máli í þessari keppni vegna þess að ásamt þessum 3 dómurum eru alltaf 200 aukadómarar sem eru með mismunandi skólanöfn á ISIC- kortunum sínum. Þetta er allavega búið og núna getur lífið mitt haldið áfram. Ég vona að allir hafi skemmt sér vel og það verður gaman að sjá hvernig blessuð keppnin sem öll er byggð á rangri hugmyndafræði heldur lífi á komandi árum.

Endilega kómhendið þessa færslu, þ.e.a.s. þið sem hafið eitthvað að segja um liðin, keppnina, dómnefndina eða mig...

P.s. Djöfull er Steini Teague fokking góður leikhússportpíanóleikari.

Heilræði Árna - Vetur

2005-11-07T15:13:00.000-08:00

Ef viðkomandi labbar á hálku/svelli/frosinni tjörn og tileinkar sér göngulag mörgæsar, mun sá hinn sami aldrei detta á hausinn aftur. Þetta hefur verið vísindalega sannað... af mörgæsum.

Færsla um kynlíf

2005-11-03T17:34:00.000-08:00

... nei færsla um leikhússport, hvað haldiðið að ég sé?

LONDON: SPUNASPORTFERÐ OKKAR SNORRA

Tilgangur okkar var skýr: að sjá Comedy Store Players, spunasportgrúppu stofnaða af Mike Myers (Austin Powers, Shrek) en þessi grúppa var einmitt að halda upp á 20 ára afmælið sitt! 20 ár af spunasporti er andskotinn hafi það mikill tími til að kynnast nánar, í stuttu máli ég var svo spenntur að ég hefði glaður pissað í mig. Ef einhver þeirra hefði beðið mig kurteisislega... eða þ.e.a.s. ...
SEM ER EKKI Í FRÁSÖGUR FÆRANDI, nema afþví að við vöppuðum fram hjá klúbbnum klukkan 16:00 af einskærri tilviljun og rákum upp stór augu þegar við sáum að það var komin biðröð. Húsið opnaði 18:30 og sýningin átti ekki að byrja fyrr en svona um kannski 20:00! Í guðanna bænum, það er ekki eins og Dalai Lama hafi ætlað í leðjuslag við Godzilla, var þetta ekki bara venjulegt spunasport? Við gátum ekki tekið áhættuna og stilltum okkur upp í biðröðina, síðan var beðið.

Tveimur og hálfum tíma síðar var komið myrkur. Ég var með gangstéttarfar á rassinum og Snorri var búinn að halda mikilfenglega landkynningu fyrir miðaldra breska konu sem talaði óþægilega mikið um móður sína og bauð okkur bjór fyrir að fá pláss hjá okkur í röðinni sem þá var orðin um 200-300 manna löng og komin niður alla götuna.

Kannski hef ég ekki ítrekað það nóg. Þessi staður er grín HIMNARÍKI, þarna var matur, góð tónlist, flott ljós, mega-hljóðkerfi, stór bar og umfram allt geðveikt andrúmsloft. Maður gat sleikt grínið í loftinu. Síðan mættu leikararnir á svið...

Þetta var veðurbarin sjö manna grúppa, ef leikhússport væri herskylda hefðu þau pottþétt leikið í Nam. Einn var í hjólastól(afbragðsleikari), ein kona sem var áður gella held ég og síðan fimm strákar sem nú eru karlar og það var enginn sviðsskrekkur í þeim, þetta var þeirra heimili. Ég hef í fyrri færslum nefnt performamínið sem boðefni leiklistar. Það var SVO mikið performamín í salnum að leikararnir þurftu varla að hreyfa sig og salurinn tilbað þau.

Af stakri fagmennsku nýttu þau sér þetta og fóru á þvílíkt flug að leikirnir (stopp-spuni, kvikmyndastíla og sérfræðingurinn og túlkaspuni) sem yfirleitt eru bara einfaldar æfingar urðu að hröðum og beittum höggum sem hvert sinn kom manni að óvart og fékk mann til að hlæja. Við Snorri vorum dolfallnir.

En það var samt eitthvað sem skildi eftir súrt bragð í sælum munnum okkar bræðra, og treystið mér það var ekki bjórinn sem miðaldra konan keypti handa okkur. Hann var nefninlega meira en lítið skrýtinn þessi seinni helmingur kvöldsins. Þeir byrjuðu eftir hlé með ritvélarspuna, þar sem sungin voru lög inní. En þetta var rusl. Lögin voru brilliant og gömlu jálkarnir létu skína í tennurnar en hlustunin var farin, söguþráðurinn varð stirrður og þessi eina grey kona var orðin örvæntingarfull þar sem tveir leikaranna voru byrjaðir að snúa öllum spjótum gegn henni, alltaf. Þau drápu þennan spuna, komu með tvo þrjá spuna í viðbót sem voru la-la, þökkuðu fyrir sig. Slökktu ljós, inn með tónlist. Ballið búið.

Við Snorri fögnuðum alveg jafn ákaft og þeir 500 sem voru á þessu litla svæði. Við öskruðum úr okkur lungun en þetta var bara búið og það voru skýr skilaboð. Þetta er ekki spuni. Það getur ekki verið. Þau voru helvíti fær en rútínan var svo sterk að þegar þessu var slúttað var enginn vilji til að bera þetta lengur. Ég skrifaði öskureiður í nýju fínu dagbókina mína að þetta bryti gegn öllum lögmálum spuna afþví að spuni væri eins og reglulega gott kynlíf. Maður hættir ekki fyrr en báðir aðilar eru fullkomlega sáttir og sveittir. Ef þú nennir ekki að halda áfram, afhverju ertu að þessu? Ef þú þorir ekki að fara lengra, afhverju erum við þá að þessu?

Lokapunkturinn er sá að þessi hópur hefur unnið saman í 20 ár og um stund er allt fullkomið, en þessi hópur hefur líka unnið saman í 20 ár og blekkingin um þessa stund virðist löngu orðin þreytt í þeirra spunaþrungna lífi.

Ég veit að þessi færsla er lengri en góðu hófi gegnir. Mér á til að verða örlítið heitt í hamsi.

Samantekt á ferðalagi Árna til Lundúna

2005-10-31T17:31:00.000-08:00

Ég fór til London. Það var gaman. Þar var leikhús. Sumt var langt en annað var leiðinlegt. Samt skemmti ég mér vel og hef ekki lært svona mikið um lífið og að vera fullorðinn aldrei áður. Snorri er skemmtilegur, hann er í leiklistarskóla að læra leiklist með fallegum stelpum og gaur sem lék vatn. Síðan var partý og þar gerðist fátt. Mér var boðið hass þrisvar. Fyrst þarf ég samt að læra að reima skóna mína rétt. Svo ég sagði nei. Þetta var hallóvín-partý og ég var bangsi, með blóð.

Ef þið viljið vita eitthvað meira þá taliðið bara við mig.

Kær kveðja,
Árni

p.s. Besta leiðin til að vita að þú ert í London er að bora í nefið. Í London færðu svart hor. Það bragðast eins og teppi.

Gullmolar úr göngunni

2005-10-25T14:51:00.000-07:00

Jæja börnin góð, í gær var byltingargangan sem allir mættu á. Ég er stoltur af íslenskri þjóð að fjölmenna svona á viðburð og þá sérstaklega afþví að þetta er fyrsti viðburður af þessu kalíberi sem ekki inniheldur ókeypis pulsur. Húrra fyrir göngunni! Húrra fyrir konum!

Mig langaði bara að deila með ykkur nokkrum gullmolum frá þessari göngu þar sem ég mætti aðeins seinna en vinir mínir og villtist þar af leiðandi inn í þvögu af ókunnugum konum með barnavagna.

Fyrsti gullmoli göngunnar:
(Hundruðir vinkuðu ærslafullum MH-ingum sem höfðu klifrað upp á þak til að halda uppi stemmningu. Ég var nógu aftarlega til að vera með fólkinu sem vinkaði en vissi ekki af hverju. 4 ára krakki fyrir aftan mig kallaði reiðilega á mömmu sína þar sem hann sá ekki neitt:) "Afhverju eru allir að vinka mamma!?" Mamman svaraði í fúlustu alvöru: Við erum að veifa kynsystrum okkar.

Annar gullmoli göngunnar:
(Klukkutími var liðinn af göngunni og minn hluti göngunnar var einhverstaðar í grennd við SPRON á skólavörðustíg þegar krakki á svipuðum aldri og sá fyrri stundi upp:) Ohh, hvenær byrjar síðan hrekkjavakan! (mér fannst þetta ekki vera gullmoli nema afþví að ég held að feministar hafi ekki skipulagt þetta sem forleik að hrekkjavöku.)

Þriðji gullmoli göngunnar:
(Ég komst aldrei alla leið að sviðinu á Ingólfstorgi en í algjörlega stappfullum flöskuhálsinum sem hafði myndast við enda Austurstrætis voru tvær 15 ára stelpur að berjast við að komast í öfuga átt miðað við mannfjöldan þar til önnur kallaði:) Æ við komumst aldrei í gegn svona á móti umferðinni! (og hin svaraði bláköld) Víst gerum við það Sigga! Við komumst í gegnum Iron Maiden og við komumst í gegnum þetta!

Annars var bekkjarfélagi minn Gunnar Björn búinn að labba nær alla leiðina þegar ein kona potaði í hann og spurði eins og ekkert væri fyndnara: Heyrðu ert þú ekki að villast eitthvað góði minn? Hann svaraði bara: Nei ég er bara að styðja málstaðinn... Hún varð eins og kleina og ég vona að fleiri verði það afþví að ég hef aldrei heyrt annað eins rugl.

Jæja, þetta var dásamleg upplifun og ég er stoltari en nokkru sinni af foreldrum mínum sem sömdu tekstana að fjórum af þessum baráttulögum og ég er líka mjög stoltur af Íslendingum að mótmæla eins og það sé enginn morgundagur. Sama þó það sé með því að labba sömu leið og hefur verið gert síðustu 30 ár... án afgerandi árangurs.

You are such an asshole!

2005-10-22T03:49:00.000-07:00

Það er einn maður sem ég lít mjög sérstaklega upp til. Hann heitir Jason Burnstein og er fjölhæfur leikari sem lærði jöggl, látbragðsleik, vann mikið með tónlist og kenndi mér í nokkrar vikur þegar ég var í leiklist í Dos Pueblos High School í Santa Barbara. Nýlega eignaðist hann barn með fallegu konunni sinni og er því orðinn ábyrgðarfullur og (hugsanlega eins og flestir nýbakaðir foreldrar) ógeðslega montinn af barninu sínu.
Það verður að fylgja sögunni að við höfum haldið e-mail sambandi, þar sem ég hef spurt hann út í leiklist og hann hefur sagt mér frá ævintýrum sínum. Ég sendi honum einusinni leikrit á íslensku, en honum fannst ekkert töff við að lesa leikrit sem hann skildi ekki. Við náum samt mjög vel saman.
Engu að síður hefur maðurinn verið að fylla inboxið mitt og ALLRA annarra sem eru á vinalistanum hans með myndum af barninu fréttum af líðan hennar. Hver passaði hana hvenær. Hversu mikið hún sefur. Fyrsta baðið. Fyrsti ropinn og örugglega bráðum fyrsta skapgerðareinkennið.
Til að vera hreinskilinn þá finnst mér það dásamlegt. Ekki svona Denis Leary ég hata pör ömurlegt. Heldur eiginlega bara svolítið sætt. Þannig að ég ákvað að senda honum e-mail og segja honum að mér þætti vænt um að fá þessa e-maila og að hann væri í mínum augum að gera réttan hlut... ég verð stundum að passa það sem ég skrifa.
"If you were in Iceland I would probably say to her Hún er svo mikið rassgat, which means that she is really cute, although the translation is She is such an asshole. In Iceland that is a good thing when you talk about babies!"
Ég veit ekki hvort ég fái e-mail frá honum í bráð.

Nýr dagur

2005-10-19T15:49:00.000-07:00

Í dag vaknaði ég í sófa. Ég þekkti þennan sófa tiltölulega lítið, alveg eins og ég þekkti stofuna, húsið og partýhaldarann tiltölulega lítið. Það var hins vegar greinilegt að ég hafði haft góð og náin kynni við það sem hafði verið í flöskunum á gólfinu.

Það er mergjað (afhverju nota ekki fleiri orðið mergjað sem áhersluforskeyti?) skrýtið að partýa svona á þriðjudegi. Mér finnst eins og að á morgun sé föstudagurinn í síðustu viku afþví að laugardaginn eftir það þurfti ég að vinna sem gaf mér sunnudagsfíling út hálfan daginn. Hvar er draumurinn, hvar er lífið sem ég þrái? O ó draumurinn.

Nóg um það, ég held það sé kominn tími til að ég segi ykkur frá einu líffræðilegu kenningunni minni. Að sjálfsögðu tengist hún leiklist! Ég hef rannsakað það að adrenalín flæðir um mann þegar maður verður spenntur/hræddur/stressaður en oft talar fólk um adrenalín og spuna í sömu setningu. Það er held ég byggt á misskilningi. Mín kenning er sú að adrenalín eigi sér náskylt og óuppgötvað boðefni sem heitir performamín. Margir hafa gælt við þessa kenningu, ég ætla að birta hana hér og nú. Performamín er boðefnið sem býr til sviðsframkomu t.a.m.. Sem dæmi mætti ég svangur, þreyttur, taugaveiklaður og leiður í spunakennsluna í dag og byrjaði að kenna nunnugenginu sem var heldur ekki á sínu besta róli. Um leið og ég var kominn upp á svið, með ljósum og alle greier hurfu allar þessar neikvæðu tilfinningar ég var byrjaður að leika eins og ég ætti lífið að leysa áður en ég vissi. Breytingin er tiltölulega lítil og maður fer ekki í trans (nema undir sérstökum aðstæðum við offramleiðslu performamíns). En að sjálfsögðu er performamín eins og að standa á tánum, maður getur ekki verið þannig endalaust og oft fær maður harðsperrur í kálfunum.

Ljós dofna. Feit kona syngur Are you lonesome tonight.

Endir.

Take it like a man

2005-10-16T16:07:00.000-07:00

Ég fékk vitrun þegar ég kom heim í bloggið mitt í kvöld. Comment eru eins og að fá eitthvað í skóinn! Alltí einu í litlu skoti af herberginu manns hefur einhver sýnt að maður er ekki einn í heiminum. Mér þykir vænt um litlu kommentin ykkar og ég geri mér grein fyrir því að fátt sem ég hef hugsað á ævinni hefur verið svona væmið. Kannski fæ ég kartöflu í kommentið eftir þessa færslu.

Mig langar að lýsa fyrir ykkur prakkaranum honum Benna. Nú er einn vinur minn svo frómur að hann ber ekki minna nafn en Benedikt Karl Gröndal. Það er gott og mikilvægt nafn, enda er hann góður og mikilvægur maður. Það er nú samt alltaf smá prakkari í honum Benna og nú skal ég segja ykkur hvað hann gerði.

Í dag var fundur mikilvægra ungmenna á annarri hæð í Hinu húsinu. Umræðuefnið var leikhússportkeppni og mættu 1-2 frá 7 skólum. Undirritaður, Árni Kristjánsson, var ekki að standa sig í fundarstjórn, enda þreyttur, þunnur og enn hissa yfir eigin atferli kvöldið áður (önnur saga). Hinsvegar lék Benni á hvern sinn fingur þann stutta tíma sem hann staldraði við á fundinum. Til að skýra aðstæður aðeins betur þá átti Benni ekki að vera á þessum fundi. Hann hafði afboðað sig vegna vaktar á Café París. Samt sá hann sér fært að skjótast inn í kaffipásu og heiðra fundargesti með nærveru sinni.

Til að þið skiljið mikilvægi þessarar sögu verð ég að gefa ykkur aðeins víðari mynd. Í sumar barðist ég af hörku til að fá þetta starf. Þetta hefði aldrei þurft að vera barátta en hún varð það af karlmannlegri staðfestu. Ég heillaði menningarstýruna upp úr skónum með hugmyndum mínum um frekari námskeiðahöld og (takið nú vel eftir) götuleikhústillögunni minni. Að leikhópar skólanna myndu efla böndin og fara út á götu, kynna leiktu betur, kynna unglist og leika af fingrum fram. Þessi hugmynd var miklu lengri en þið nennið ekki að lesa það.

Aftur að fundinum. Umræðuefnin voru stefnulaus þar sem ég hafði ekkert undirbúið fundinn en á tímapunkti sem ég get ekki greint frá nákvæmlega ljómuðu augu benna upp og hann sagði eins guð hefði talað í gegnum hann: Mér datt snjallræði í hug! Hvernig lýst ykkur á að efla hópinn með því að...

Í stuttu máli sagt þuldi hann upp, lið fyrir lið, alla helvítis hugmyndina mína um götuleikhús uppákomu Leiktu betur. Honum fannst það svo gaman að það söng í honum. Eins og lítill púki horfði hann á mig, og Olga horfði stíft á hann með stóru augunum sínum og allir aðrir horfðu á mig, afþví að þeir vissu ekki beinlínis hvað þessi drengur sem hljóp úr vinnunni var að vilja upp á dekk, og staðan hefði ekki getað orðið rafmagnaðri. Þannig að ég mat aðstæðurnar, gaf þessu dramatíska pásu og sagði: Benni, þar hittirðu naglann á höfuðið.

Að sjálfsögðu var sagan ekki svona stílhrein þegar hún gerðist en bottom line er engu að síður að við erum báðir asnar og mómentið var sjúkt fyndið.

p.s. er þessi færsla of löng?

Nærbuxurnar á hausinn

2005-10-15T11:32:00.000-07:00

Það er erfitt að byrja nýtt líf eins og ég hef verið stöðugt að reyna í haust. Það er ekki erfitt á þann hátt að maður brotni niður og ákalli apaguðinn nakinn í polli. Heldur meira eins og maður sé í hollywood framhaldsmynd, fleiri ákvarðanir, meiri action, minni spenna milli persóna og umfram allt, þynnri boðskapur.

Ég gleymdi lyklunum mínum og símanum í Korpuskóla, þar sem ég var að kenna feimnum unglingum að detta á hvort annað og endaði skóladaginn sambandslaus við umheiminn og heimilið mitt, á ráfi um Hlíðarnar. Ég ákvað að halda áfram stefnu minni, að grafa upp gamla vini, en það var dásamlegt að hringja á dyrabjöllu Guðrúnar í Stigahlíð. Ekki bara tók hún á móti mér með blíðu brosi heldur flæktist ég inn í 8 ára afmæli systur hennar, en þar fékk ég köku og fyrr en varði þurfti ég að afþakka að klæðast brjóstahaldara, afneita 1000 sinnum að ég væri kærastinn hennar Guðrúnar en þegar þar var komið gafst ég upp og afmælisbarnið, Sigrún, fékk að greiða mér með greiðunni sinni. Síðan var sá leikur endurtekinn nokkrum sinnum.

Um kvöldið voru Trabant tónleikar sem voru æðisleg tímaskekkja. Ég leit svo á að nú væri tíminn til að uppgötva skemmtistaði og yfirgefa loksins þennan MH-íska vinahóp með öllu sínu öryggi og takmörkunum. Kemur í ljós að helmingur allra á tónleikunum voru eða höfðu verið í fyrrnefndum skóla og fyrr en varði var ég búinn að finna kunningja úr leiklistinni og þar með var ekki aftur snúið. Gamlir vinir mínir flæktust inn í hringiðunna sem endaði klukkan 7 um morgun í Blönduhlíð í Fimbulfambi hjá 18 ára stelpu sem var að passa hús. Það var enginn nútími í þessu djammi. Bara gamlir vinir og gamlir tímar með nýju fólki fyrir slysni. Þetta var samt bara stórskemmtilegt. Ég held það sé engin framtíð í nýju lífi hvort eð er.

Í kvöld: Sturta, Dario Fo, Matur, partý, Jägermeister, en ekki fimbulfamb... þá frekar mónópólí ef ég verð að velja. Er(stuð)u ekki (allir í stuði) annars allir (í stuði)í (stuði!) dýrindis skapi(eða stuði)?

Svefn! Svefn! Mitt hross fyrir konungskrúnu!

2005-10-13T19:28:00.000-07:00

Jamm, ég leit svo á að ég gæti ekki lært leiklist án þess að fara illa með Ríkharð III að minnsta kosti einusinni í mánuði. Ég fór á Forðist okkur hjá Nemendaleikhúsinu í kvöld. Leikritið sem er byggt á teiknimyndasögum Hugleiks sem er skírður eftir leikfélagi...

Þetta var skemmtileg sýning, hún var eins og eldhúspartý FM í eldhúsi sem ég hef aldrei séð áður. Kannski flókin leið til að segja þetta var eitthvað sem allir hafa heyrt en enginn sett saman á þennan hátt. En það er alltaf eitthvað sem angrar mig við hvað hann er ótrúlega hip og kúl og meðtekinn fýr.

Er ekki pointið með svona að það eigi ekki að vera meðtekið? Við lærðum um karnival í síðustu viku í skólanum mínum sem er jafn stefnufastur og barbapabbi. Allavega, karnival byggist á því að snúa öllum gildum, mannasiðum og reglum á hvolf í einn dag svo þú getir tekist á við raunveruleikann aðeins lengur.

Allir lesa Hugleik, alltaf. Mér finnst Hugleikur vera Karnival en hvar er fólk ef það nartar í Karnival eins og smartís? Heimurinn fer ekki versnandi ég neita að falla í þá gryfju að þusa um það endalaust. Ég vildi að við gætum bara staldrað aðeins lengur í því sem má og hugsa aðeins meira um afhverju við hlæjum að því sem má ekki.

Hvað sem má segja um Íslendinga og þá staðreynd að þeir hafa ekki tíma til að vera með siðferðiskennd, þá fannst mér margt vel útfært og ef mig langaði að segja það sem þessi sýning sagði væri ég stoltur af því að segja það svona.

Góða nótt og til að það sé skráfest þá klappa ég fyrir þeim ofurhugum sem kommentuðu á síðustu færslu. Húrra!

Leiklistarnám, leiklistarkennsla, leiklistarvinna...

2005-10-12T15:34:00.000-07:00

Gott kvöld. Ég var að ljúka annarri kennslustund í nunnuklaustrinu í þingholtunum. Semsagt Kvennó. Án nokkurs gríns, það eru tveir strákar á námskeiðinu og TUTTUGU stelpur. Það er eins og öll misjöfn kynjaskipting í atvinnulífinu hafi verið leyst með því að senda bara stelpur á leiklistarnámskeið til mín.
Ég skil miklu betur afhverju það eru til svona margar bækur um leiklistarkennslu. Maður fær óstjórnlega þörf til að greina og bæta og hugsa meira um hvernig mætti betur fara eða hvað væri sniðugt að gera. Verst að niðurstaðan er alltaf sú sama, þau þurfa bara tíma til að leika meira og skálaferð.

Þá er það frá.

Ég þarf að fara að gera eitthvað sem er ekki leiklist bráðlega. Hugsanlega gæti ég farið út að hjóla. prúmpúmp tiss!

Ekki meira í bili, auk þess legg ég til að Karþagó verði lögð í rúst.

Fyrsta færsla: Skriffiti

2005-10-09T12:33:00.000-07:00

Jæja, þá er fyrsta færslan hafin. Nú verður ekki aftur snúið. Ég er byrjaður að blogga. Ég er strax byrjaður að fá þá tilfinningu að þetta sé eins og að vera með msn í símsvaranum hjá einhverjum. En þetta verður prumpufærsla afþví að mig langar að drífa hana af og byrja á einhverju gómsætara en upphafsbloggi um blogg. Allavega, þetta blogg heitir skriffiti af því að ég gef bloggi ekki meira kredit en það. Þetta er ljótt orð og leiðinlegur miðill og ef heimasíður eru hús sem eru smíðuð þá er blogg bara veggjakrotið sem enginn vill sjá en allir lesa. Sumt veggjakrot er ótrúlega fyndið og djúpt þó að í flestum tilfellum sé það ekkert annað en RaMzEloko Rúlar... bara í óskiljanlegra letri. Ég mun nýta bloggið mitt í að ofskýra allt sem mér dettur í hug svo ég geti verið þögull og leyndardómsfullur í raunveruleikanum.

Þegar ég hugsa mig aðeins betur um þá held ég að ég verði aldrei beinlínis þögull eða leyndardómsfullur í raunveruleikanum. Ef ég þekki mig rétt þá verð ég ekki bara búinn að neyða alla til að sjá bloggið mitt heldur prenta það út og gefa „topp 10 færslurnar" í afmælisgjafir handa öllum.

Nóg um fjas í bili. Velkomin á skriffiti.